Tuesday, October 3, 2017

காத்திருப்பு - காயத்ரி - சிறுகதை

 

‘இன்னும் ஒரு நாள்’, வேதா தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டே படுத்தாள். ஒரு பெண்ணுக்குத்தான் எத்தனை காத்திருப்புக்கள்? காதலுக்கு, கணவனுக்கு, குழந்தைக்கு என அத்தனை இன்பங்களுக்கும் காத்திருந்தே பெண்களின் வாழ்க்கை முடிந்து போகிறது. இவையெல்லாம் இன்பமானவை. ஆனால் சிறிதும் விருப்பமின்றி துன்பத்தை மட்டுமே தரக்கூடிய ஒரு காத்திருப்பு. அதையே அவள் வாழ்நாளில் பெரும்பகுதி செய்கிறாள். மாதவிலக்கு.
பதின்மூன்று வயதில் பூப்பெய்தியவளுக்கு முதல் மாதம் எல்லாம் கொண்டாட்டமாகத்தான் இருந்தது. அடுத்த மாதத்தில் இருந்து பிடித்தது சனி. அத்தனை நாட்கள் செல்லமாய் வளர்ந்திருந்தவளுக்கு வீட்டில் பார்க்கும் தீட்டு சாத்திரங்கள் வித்தியாசமாக இருந்தது. ஜடைகூட போட்டுக்கொள்ள தெரியாதவளை யாரும் தொட்டு தலை சீவிவிட மாட்டார்கள். இரண்டு நாட்களில் ஒரு நாள் மட்டும் தொட்டு ஜடை போட்டுவிட்டு அம்மா தலைக்குக் குளிப்பாள். இன்னொரு நாள் வேதா முதல் நாள் ஜடையோடுதான் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும். காலையிலேயே கலைந்திருக்கும் அவள் தலைமுடி சொல்லிவிடும், அவளது நிலைமையை. அவளுக்கென்று ஒரு தட்டு, தலையணை, தம்ளர் கொடுத்து விடுவார்கள். அதைவிட்டு எதையும் வீட்டுக்குள் அவள் தொடக்கூடாது. இவையெல்லாம் சிறு வயதிலேயே அவள் மனதில் மாதவிலக்கு என்பது தாய்மைக்கான காத்திருப்பு என்ற இன்பமான எண்ணத்தைத் தாராமல், அதன் மீது ஏதோ ஒரு பயத்தை உண்டாக்கி விட்டிருந்தது. அதுவே பின்நாட்களில் எரிச்சலும் கோபமுமாய் மாறி இருந்தது.
கல்லூரிக்குப் போனாலாவது பரவாயில்லை. ஒருமுறை சனி ஞாயிறுகளில் மாதவிலக்காயிருந்த நாட்களில் வீட்டுக்குள் இவள் உட்காரும் மூலையில் இருந்த மீட்டர் பெட்டியில் இருந்து தீப்பொறி வந்து உடனே மின்சாரம் போய் விட்டது. அதைச் சரிசெய்ய வந்தவன் நைட்டியோடு அமர்ந்திருந்த இவளையும் இவள் தட்டு, தம்ளர், தலையணையையும் ஒரு நிமிடம் உற்று பார்த்த பொழுது தூக்கு மாட்டிகொள்ளலாம் போல இருந்தது. அப்படி இல்லாவிட்டால் எல்லாவற்றையும் தூக்கிக்கொண்டு சொந்த வீட்டிலேயே அகதியைப்போல மாடிப்படியில் போய் உட்கார வேண்டும். தெருவில் செல்பவன் எல்லோரிடமும் சென்று ‘நான் இன்று தூரம்’ என்று சொல்லாததுதான் பாக்கி. அதுவும் அமாவாசையாக இருந்து தொலைத்துவிட்டால் கேட்கவே வேண்டாம். தர்ப்பணம் கொடுக்கும்வரை அப்பா இவளைப் பார்க்கவும் மாட்டார். மாடிப்படியில்தான் இருக்க வேண்டும். எங்கே சென்று தொலைக்க முடியும். கழுத்தில் ஒரு அட்டையில், ‘இவள் இன்று தீட்டு’ என்று எழுதாததுதான் மிச்சம். சுயமரியாதை என்னும் உணர்வு வீட்டில் இருப்பவர்களை கத்தி கூப்பாடு போட்டு திட்டி விட்டு எங்காவது போய் விடு என்று சொல்லும். ஆனால் முடியாது.
மூன்று நாட்கள் முடிந்து குளிக்கப் போனவளிடம், அப்பா டேபிள்க்கு கீழ துணிமணி பாத்திரம் ஏதாவது இருக்கான்னு பாரு என்றார். ஆத்திரம் பொங்க அதெல்லாம் பழகி எட்டு வருஷம் ஆச்சு. நீங்க இன்னைக்கு வந்து சொல்லி குடுக்கணும்ன்னு அவசியம் இல்ல என  கத்திவிட்டு சென்றாள்.  குளித்து முடித்து வந்தவளை அம்மா கோவிலுக்கு போகலாம் என கூப்பிட்டாள். என்னமா இன்னைக்கு போறேன்னு சொல்றீங்க? சாமிக்கு ஒரு சுத்தம் வேணாமா? என்றார் அப்பா. பதிலுக்கு நான் ஷாம்பூ போட்டு குளிச்சுட்டேன். அது போக எனக்கு ப்ளீடிங் நின்னு போச்சு. எல்லாத்தையும் உன் கிட்ட சொல்லணுமா? நீ சாமி மேல வெச்சுருக்கற மரியதைய வேற பெத்த பொண்ணுகிட்டயும் காமிப்பா. நீ இந்த தீட்டுல தான் பொறந்தன்றத ஞாபகம் வெச்சுக்கோ என்று பொறுமையாக சொல்லப்போக பெரியார் புக்கெல்லாம் படிக்கறாள்ல, அதான் திமிரு என்று திட்டிவிட்டு நான்கு நாட்கள் பேசாமல் இருந்தார். தாய்மையை புனிதமென பிதற்றுபவர்கள் அதற்கு அடிப்படையான மாதவிலக்கு காலங்களில் பெண்களை நாயினும் கீழாகத்தான் நடத்துகிறார்கள். பெரியார் சொன்னதுபோல பெண்களை அடிமைப்படுத்தும் கர்பப்பையை அகற்றிவிட்டால் என்ன என்று இவள் நினைக்காத மாதங்களே இல்லை.
நாளை மறுநாள் புதன், வியாழன் வெள்ளியென மூன்று நாட்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டே தூங்கிப்போனவளுக்கு வழக்கத்திற்கு மாறாக காலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் விழிப்பு வந்து விட்டது. எதிர்பார்த்த வலிதான் என்றாலும் ஒரு நாளைக்கு முன்னதாகவே அதுவும் காலை எழுந்தவுடன் வந்தது எரிச்சலாக இருந்தது. நான்கு நாட்களாகவே எல்லோரிடமும் எரிந்துதான் விழுந்து கொண்டிருந்தாள். காலையிலேயே தூரம் என வீட்டில் சொல்லி விட்டால் காபியே தனி தம்ளரில் தான். சொல்லாமல் இருக்கலாம் எனில் சனியன் நைட்டியில் எல்லாம் கறை பட்டு விட்டது. அவளுக்கு பிடித்த புது நைட்டி. இந்தக் கரைவேறு போய்த்தொலையாது. என்னத்தை செய்ய? வேறு வழி இல்லை. சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். மூலையில் அமர்த்தி வைக்கப்பட்டாள்.
கல்லூரிக்குக் கிளம்ப வேண்டும் இந்த வயிற்று வலியோடு. மற்ற நாட்களானால் நேரம் ஆகிவிட்டால் வழக்கமாக அம்மா ஊட்டிக்கூட விடுவாள். இந்த நாட்களில் கிளம்பும் அவசரத்தில் சாப்பிட்ட தட்டை கழுவி வைத்து சாப்பிட்ட இடத்தை துடைத்துவிட்டுத்தான் போகவேண்டும். பேட் சரியான இடத்தில இருக்கிறதா? ஏதும் கறை பட்டு வெளியே தெரிந்துவிடுமா? இந்த பயமில்லாமல் நாட்கள் கடந்ததே இல்லை. கல்லூரி பேருந்துவர ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே இருந்த நிலையில் ஐந்து நிமிடம் நடக்க வேண்டிய நிறுத்தத்திற்கு அடி வயிற்று வலியோடு மூன்றே நிமிடத்தில் சென்றடைந்தாள். ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கையில் அடிவயிற்றில் எதோ நரம்பினைக் கட்டி இழுத்ததுபோல் வலித்தது. இந்த நாப்கின் விளம்பரங்களைப் போலவே வாழ்க்கை இருந்துவிட்டால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள். ஒரு விளம்பரத்தில், நாப்கின் போட்டுக்கொண்டதும் கவலையின்றி டென்னிஸ் விளையாடி வெற்றி பெறுவாள் வீராங்கனை, இன்னொருத்தி சைக்கிள் ஓட்டினால், அடுத்தவள் ஒரு மடங்கு மேலே போய் குதிரை ரேசில் கலந்துகொள்வாள். விளம்பரம் எடுப்பவன்தான் ஆணாதிக்க சிந்தனையோடு எடுத்தால், நடிப்பவர்கள் பெண்கள்தானே? உதிரப்போக்கு மட்டுமேவா மாதவிலக்கின் பிரச்சினை? நாப்கின் போட்டால் வலிகளெல்லாம் பறந்துபோகுமா? கல்லூரி பேருந்தில் ஏற காலைத் தூக்கியதும் வலி இன்னும் அதிகமானது. இன்னொரு விளம்பரத்தை நினைத்துக்கொண்டாள். அதில் ஒரு பெண் நாப்கினைப் போட்டுக்கொண்டு மலையேறி ட்ரக்கிங் போவாள். வலியை மீறி சிரிப்பு வந்தது இவளுக்கு.
கல்லூரியில் இரண்டாவது வகுப்பு செந்திலுடையது. பெண் பொறுக்கிகள் இரண்டு முறைகளை கையாள்வதுண்டு. அதில் ஒன்று பெண்களிடம் வழிவது. இன்னொன்று அதிகாரத்தை உபயோகித்து அவளை அதட்டி திட்டி கவனத்தை ஈர்ப்பது. இவன் இரண்டாவது வகை. என்ன வேதா காலங்காத்தாலேயே தூக்கம் வருதா? நைட்டெல்லாம் தூங்கலையோ? என்றான் நக்கலாக. இவள் எழுந்து நின்று இல்ல சார். தூங்கமெல்லாம் இல்ல என கூறி அமர்ந்தாள். ஒருவழியாக நாள் முழுக்க உடலும் மனதும் வலியாக கழிந்தது.
அம்மாவிடம் எத்தனையோ நாட்கள் சண்டை பிடித்திருக்கிறாள். பதிலுக்கு அவள் வீட்டுக்குள்ள இதெல்லாம் பாக்குறதுக்கே திட்டுறியே? எங்க காலத்துல எல்லாம் காம்ப்பௌண்டு வீடு. இதுக்குன்னு தனியா ரூம் வெச்சுருப்பாங்க. பத்து வீட்டு ஆம்பளைக்கும் தெரிஞ்சுடும் நாம தீட்டுன்னு. இத்தன நாள் பாத்துட்டோம். திடீர்னு விட முடியாதும்மா என சமாதானம் கூறுவாள். அப்போதெல்லாம் தேவையில்லாமல் குறுக்கிடும் அப்பா, இவளயெல்லாம் எங்க ஊருல கொண்டு போய் விடணும். அங்க ஊருக்கு வெளிய தனியா வீடே இருக்கு. பொம்பளைங்க மூணு நாளும் ஊருக்குள்ளயே வரமாட்டா. பெரியார் புக்க படிக்கறள்ல? உன்னையெல்லாம் அங்கதான் அனுப்பணும் என்று வயிற்றெரிச்சலை கொட்டிக்கொள்வார்.
ஒரு வழியாக மூன்று நாட்கள் முடிந்து குளித்திருந்தாள். மனதிற்கு நிம்மதியாக இருந்தது. வலிகளெல்லாம் பறந்துபோய் உடலே லேசாகி புதியதாக பிறந்ததுபோல இருந்தது. அம்மா கறைபட்ட நைட்டிக்குப் பதில் வேறு நைட்டி வாங்கித் தருவதாகச் சொல்லியிருந்தாள். மனதுக்குள் கல்லூரியையும் தோழிகளையும் நினைத்துக்கொண்டாள். இதமாக இருந்தது. குளித்துவிட்டு வந்ததும் கட்டிப்பிடித்து ‘என்னம்மா பண்ணுறது? எல்லாம் சாஸ்திரம்மா’ என்று கூறியபடி கண்களில் நீர் தளும்ப நெற்றியில் முத்தமிட்ட அப்பாவை மன்னித்து விட்டிருந்தாள்.
பகுத்தறிவு என்னும் வார்த்தைக்குக்கூட இடம் கொடுக்காமல் பெரியார் என்பவரை எதிரியாக நினைத்துக்கொண்டு தனக்கு எதுவுமே செய்து விடாத சாத்திரங்கள்தான் தனது பெருமை என நம்புபவரிடம் வேறு என்ன சொல்லி புரியவைக்க முடியும்?
தனக்குப் பிறக்கப்போகும் மகளின் மேல் இச்சாத்திரங்களின் நிழல்கூட படாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென உறுதி எடுத்துக்கொண்டாள்.

‘இன்னும் இருபத்தேழு நாள் இருக்கிறது’ வேதா தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டு மீண்டும் காத்திருக்கத் தொடங்கினாள்.
(நன்றி : உயிர் எழுத்து செப்டம்பர் 2017)

Saturday, September 30, 2017

எத்தனை கோடி - சத்யா - சிறுகதை



     “அய்யய்யோரிப்போர்ட்டைப் பார்த்தபடி டாக்டர் நிர்மலா சொன்னாள். காயத்ரிக்கு கண்களில் நீர் தளும்பியது. அருகிலிருந்த அம்மாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். அம்மாவின் கையும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.விடியல் சூரியனாய் எப்போதும் வெடித்து விடுவேன் என்று மிரட்டிக்கொண்டிருந்த கண்ணீரை கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக்கொண்டாள்.
உண்மையில் அவள் இப்போதுதான் அழுது முடித்து சிரிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். காதல் கணவனைக் கைபிடித்தாலும் பெரிய குடும்பத்தை விட்டு பிரிவது அவ்வளவு எளிதில்லையே? அம்மா, அப்பா, பெரியம்மா, பெரியப்பா, பாட்டி,தம்பி போதாக்குறைக்கு நினைத்தால் வந்து நிற்கும் தூரத்திலிருந்த அம்மா வழித் தாத்தா என அனைவரையும் விட்டுப் பிரிவதென்பது அவ்வளவு லேசான காரியமில்லை. ஒரு மரத்தை வேரோடு பிடுங்கி இன்னொரு நிலத்தில் நடுவது. அது பூக்குமோ புதையுமோ யார் அறிவார்? என்னதான் மாமியாருடன் அன்பான புரிதல் இருந்தாலும் இருபத்தைந்து வருடங்கள் வளர்ந்த, விளையாடிய, சண்டைபோட்ட,கண்ணீர் சிந்திய, கட்டிப்பிடித்த, தவறி விழுந்து உதடு பெயர்த்த அனைத்துக்கும் சாட்சியாய் நின்ற வீட்டைப் பிரிவது சுலபமில்லையே. திருவிழாக்கோலமிட்ட வீட்டைவிட்டு கல்யாணத்துக்குக் கிளம்பும்போதே, இனி இது நமக்கு சொந்தமில்லை என்ற எண்ணம் ஏக்கமாய் பரவி இதயம் முழுவதையும் அடைத்துக்கொண்டது. அடைப்பை மீறி வழியும் தண்ணீர் போல லேசாக கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. எதுக்கும்மா அழற? சந்தோசமா இருக்கணும்மா என்று உடைந்த குரலில் சொன்ன அம்மாவைக் கண்டு வெடித்துக் கிளம்பிய எரிமலையாய் கண்ணீர் கொட்டியது.
ஆயிரம் நாட்கள் காத்திருந்த வைபவமே இவள் திருமணம். ஆயிரம் இரவுகள் ஏங்கிதான் இவன் திருமணம் நடந்தது. இவள் பயந்ததுபோல் ஒன்றுமில்லாமல் எல்லாம் சுலபமாகவே நடந்திருந்தாலும், ஆயிரம் கனவுகளில் இவள் கரம் பிடித்தவனே இன்றும் அருகில் இருந்தாலும், இன்னும் ஆயிரம் வருடங்கள் இவனோடு வாழவேண்டும் என்று ஆசை இருந்தாலும்அந்த ஒருநாள் இவள் அழுதுகொண்டுதான் இருந்தாள். அன்று செய்த சடங்குகளெல்லாம், இவளை உயிருடன் ரத்தமும் சதையுமாக வைத்துக்கொண்டு இதயத்தை மட்டும் வெட்டி எடுக்கும் சடங்குகளாகவே இவளுக்குப்பட்டது. அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள், அவன் சந்தோசமாகத்தான் இருந்தான். ஆணுக்கென்ன கவலை? இதுவரைவாழ்க்கையின் அங்கங்களாக இருந்தவர்களை அழித்து புதிய உலகிற்குள் புகுந்து செல்லும் கொடுமை அவர்களுக்கு நேரப்போவதே இல்லை. அதனால்அவர்களுக்கு இந்த வலிகளைப் புரிந்துகொள்ள வழியேயில்லை. தன் அப்பாவை நினைத்துக்கொண்டாள், ஒருவேளை தன் மகளைத் திருமணம் செய்யும்போது புரியுமோ? ஒருவேளை புரியலாம், ஆனால் புரிவதற்கும் அனுபவிப்பதிற்கும் தொலைதூர இடைவெளி உள்ளது. என்னதான் புரிந்தாலும் அந்த இடத்தில் தன்னை நிறுத்திப்பார்க்கும் ஒப்பனையை ஒரு ஆணால் செய்துவிடமுடியாது. அது பெண்களால் மட்டுமே இயலும். அவள் கரத்தை அப்பா பிடித்து அவன் கரத்தில் கொடுத்தபோது உடைந்து அழுத அவளைப் பார்க்க அப்பாவுக்கும் சகிக்காமல் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டார், தன் கண்ணீரை மறைத்துக்கொள்ள.
கணவன் வீட்டில் முதல்நாள் காய்ச்சிய பாலோடு சேர்ந்து பொங்கிய கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு சிரித்தபடி வெளியே வந்தாள். தன் வீட்டில் ஒற்றை நாள் கூட வேலை செய்ய விடாத அம்மாக்களை நினைத்துக்கொண்டாள். ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில்தான்ஒரே நாளில் எப்படி அத்தனையும் தலைகீழாக மாறிவிடுகிறது. சுவை, மணம், வண்ணம் வாழ்க்கை என அனைத்திலுமே தனக்குப் பிடித்த ஒன்றை விடுத்து அடுதவர்களுக்காய் வாழச் சபித்துவிடுகிறது உலகம். ஆம், சபித்துதான் விடுகிறது, ஒருவேளை வரமாக இருந்தாலும் அவள் விரும்பிக்கேட்டாலும் அவளை தலைகீழாகப் புரட்டிப்போட்டு அவள்மீது செலுத்தப்படுவது சாபம்தானே? திருமணமான இரண்டுவாரத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனோடு வாழப் பழகியிருந்தாள். மாமியார் வெளியூரில் வேலைபார்ப்பதால் அவள் ரிடையர் ஆகும் ஒரு வருடம்வரை இவளுக்கு தனிக்குடித்தனம்தான். அத்தனை சொந்தங்களை விட்டு வந்தவளுக்கு இந்த தனிமை அதிக வலியைத்தந்தது. இருப்பினும் கொஞ்ச கொஞ்சமாய் அழுவதை நிறுத்தியிருந்தாள்.இரவில் அம்மாவோடு போன் பேசும்போது அழுவதோடு சரி. அந்த நிலையில்தான் அவளது மாதவிலக்கு நாளை நினைவு வைத்திருந்து கணவன் நாப்கின் வாங்கி வந்திருந்தான். அவனதுஅன்பை நினைத்து அழுதவளுக்கு, இனி எல்லாம் ஆனந்தக் கண்ணீர்தான் என்று தோன்றியது..
‘விமன்ஆல்வேஸ்லவ்சர்ப்ரைஸஸ்’, என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? அதுபோன்ற பேருண்மை எதுவுமேயில்லை. இவளுக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய சர்ப்ரைஸ் காத்திருந்தது. மாதவிடாய் நாள் கடந்தும் வரவில்லை, ஏற்கனவே திருமணமான அவள் தோழியிடம் கேட்கும் முன்னரே இவன் கூகுளிடம் கேட்டு‘பிரக்னன்சி டெஸ்ட் கிட்’ வாங்கி வந்திருந்தான். அதிலும் ரிசல்ட் பாசிட்டிவாக வர அவள் வயிற்றைக் கட்டிக்கொண்டு மெல்லிய முத்தமிட்ட அவள் கணவனைக் கண்டு அவனையே கருவில் சுமக்கப் போவதாய் எண்ணி மகிழ்ந்திருந்தாள். தாய்மை போன்ற மாபெரும் பேரு ஏது? இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஜனன காரணியே அவள்தானே? சில நேரங்களில் அவள் நினைத்துக்கொள்வாள் இந்த பிரபஞ்சத்தையே ஒருதாய்தான் பெற்றெடுத்திருப்பாளோ என்று, எத்தனை ஜனனங்கள் இந்த உலகம் கண்டிருக்கும்? அத்தனைஉலகங்களையும் ஒருதாய், ஒரே ஒருதாய் தன் கருவில் சுமக்கிறாள். அந்த உலகத்தின் கண்ணீர், பசி, வலி, சிரிப்பு, காதல் அன்பு, முத்தம் என அனைத்தும் இங்குதானே தொடங்குகிறது? அவை அனைத்தையும் சுமப்பவள்தானே ஒருதாய்? ஆக உணர்வுகளால் உலகம் கட்டமைக்கப்பட்டிருந்தால் தாயைப்போல் உலகம் வேறில்லை.
இந்த நிலையில்தான் கர்ப்பத்தை உறுதிசெய்து ஸ்கேன் எடுத்து வந்தவளிடம் டாக்டர் நிர்மலா அய்யய்யோ என்றாள். வயதானவள், அனுபவசாலி தன் தாய்க்கும் பிரசவம் பார்த்தவள் என்ற நம்பிக்கையிலேயே இவளைப் பார்க்க இரண்டு அம்மாக்களுடன் மாமியாரைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்திருந்தாள் காயத்ரி. இவர்கள் மூவருமே அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோயிருக்க காயத்ரிதான் மனதை பலப்படுத்திக்கொண்டு என்னம்மா வந்துருக்கு ஸ்கேன்ல? என்று கேட்டாள். என்னம்மா இவ்வளவு பெரிய நீர்க்கட்டி இருக்கே? என்று டாக்டரிடமிருந்து பதில் வந்தது. அது எவ்வளவு பெரியதோ தெரியாது ஆனால் ஒரு மாபெரும் நெருப்புக்கட்டி தன் தலையில் விழுந்ததுபோல் உணர்ந்தாள். அவளது சந்தோசங்களை ஒரே நொடியில் உடைத்து எறிந்தது அந்தக்கட்டி. கண்ணீர் தளும்பும் கண்களைக் காட்ட விரும்பாமல் திருப்பிக்கொண்டவளுக்கு, அப்படியே பத்து மாசம் பத்திரமா பாத்துக்கிட்டு கொண்டாங்க,சிசேரியன் பண்ணி எடுத்துடலாம் என்ற வார்த்தைகள் காதில் நெருப்பையள்ளிப் போட்டதுபோல் இருந்தது. அதிர்ச்சி மாறாமல் வெளியே வந்தவளுக்கு உலகமே தடுமாறுவதாய்த் தோன்றியது. ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க,உங்க பேபி இங்க இருக்கு. கட்டி ஒரு ஓரமாதான் இருக்கு என்று இவள் மாமியாரிடம் நர்ஸ் கூறிக்கொண்டிருந்தது கிணற்றுக்குள் கேட்பதுபோல் தோன்றியதேயன்றி மனதுக்குள் இறங்கவில்லை. கண்களில் கண்ணீர் தன்னிச்சையாக வழிந்துகொண்டிருந்ததை இவள் வீட்டுக்கு வரும்வரை உணரவேயில்லை.
நீர்க்கட்டியெல்லாம் இருந்தா கன்சீவே  ஆக மாட்டாங்கம்மா. உனக்கு ஆனது பெரிய விஷயம்தான்.
கட்டி கருவ தொந்தரவு பண்ணிட்டே இருக்கும்மா. அபார்ட் ஆக சான்ஸ் அதிகம்
கட்டி இருந்துசுன்னாலே பிரச்சினைதான். 5 மாசம் வரைக்கும் பாதுக்கறதே பெரிய விஷயம்
அவ்வளவுதான் நார்மல் டெலிவரியெல்லாம் நெனச்சு கூட பாக்க முடியாது
அடுத்த மாதம் முழுவதும் இவைகளையேதான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். டாக்டர்கள், நர்சுகள், தெரிந்தஅம்மாக்கள், பக்கத்துவீட்டு அக்கா, பிள்ளை பெற்ற தோழி,தானாக வந்து சேர்ந்த அறிவுரையாளர்கள்என எல்லோரும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்கள். ஒரே ஆறுதல் கணவன் மட்டும்தான். அவனோ எதற்கும் கவலை கொண்டானில்லை. எல்லாவற்றிற்கும் வைத்தியம் இருக்கிறது என்பான்.உடலுக்கு வைத்தியம் இருக்கும் மனதுக்கு எங்கே போவது? இவளுக்கோஇதுவரை எந்த அறிகுறியும் தெரிந்ததில்லை. மாதவிடாயில் எந்த மாற்றமும் இதற்கு முன்பு இருந்ததேயில்லை. அப்படி இருக்கையில் எப்படி கட்டி வந்தது என்று நினைத்து புலம்புவாள். சில சமயங்களில் கணவனின் தோளில் சாய்ந்துகொண்டு ‘இந்த பாப்பாக்கு மட்டும் எதாவது ஆச்சுன்னா நான் உயிரோடவே இருக்க மாட்டேன்’ என்று அழுவாள். அவனுக்கு இவளை எப்படி சமாதானம் செய்வதென்றே தெரியாது. எல்லா ஆண்களையும்போல.
கடைசியில் ஒரு உருப்படியான டாக்டரைக் கண்டுபிடித்திருந்தார்கள்.உருப்படியாக என்றால் கட்டியைப்பற்றி மறக்குமளவு குழந்தையைப் பற்றி மட்டும் பேசத் தெரிந்தவளாக இருந்தாள்.குழந்தைக்காக பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒருமுறை ஊசி போட வேண்டியதாயிற்று. இவளுடையஆசைகளெல்லாம் உடைந்து போனதுபோல் இருந்தது.எல்லா புதுமணமான ஜோடிகளைப் போல கொஞ்ச நாள் தனிமையில் இருவரும் வாழ வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டிருந்தாள். ஆனால்இப்போது அதற்கெல்லாம் வாய்ப்பில்லை. ‘ஒருஅஞ்சு மாசம் பத்திரமா பாத்துக்கங்க’ என்று டாக்டர் கூறியதைக் கேட்டு இரு வீட்டிலும் அவள் கணவன் உட்பட ‘அம்மா வீட்டிலேயே இரு’ என்று அனுப்பிவைத்திருந்தனர். அவள் கணவனோ இதற்கெல்லாம் சிறிதும் கவலைப்படவில்லை. ‘நான் தனியாக இருந்துகொள்வேன்’ என்று சொன்னான். இவளுக்கு மட்டும்தான் அவனைப் பிரிவதில் வருத்தம். எத்தனை ஆசைப்பட்டுக் கல்யாணம் செய்திருப்பாள்? இனிக்க இனிக்க இவனோடு வாழ வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டவளைப் பிய்த்தெடுத்துக் கொண்டுபோனதுபோல் இருந்தது. ஆசையாய் அப்பா வாங்கிக்கொடுத்த பொம்மையை விளையாடும் முன்பே உடைத்துத் தூக்கி எறிந்ததுபோல சிறு குழந்தையாய் மாறி அழுதுகொண்டே இருந்தாள்.
‘அழாதம்மா அழுதா டயர்ட் ஆயிடும்’ என்று சமாதானம் சொல்லும் கணவனுக்கு இவள் மனதை புரிந்துகொள்ளத் தெரியவில்லை. போதாக்குறைக்கு காலை நேர வாந்தியும் சேர்ந்துகொண்டது. தைராய்டு இருப்பதாகக் கண்டுபிடித்திருந்ததால் காலையில் ஒரு மாத்திரை சாப்பிட்டுஅடுத்த அரைமணிநேரத்திற்கு எதுவும் சாப்பிடக்கூடாது. இவளோ காலை எழுந்ததும் காபி குடிக்காமல் இருந்ததேயில்லை. அதுவும் காலை எழுந்ததும் வாய்க்குள் கையை விட்டு குடலைப் பிடித்து இழுப்பதுபோல் வரும் வாந்தியில் துவண்டுபோய் வந்து மாத்திரையை முழுங்கிவிட்டு அரை மயக்கத்திலேயே கிடப்பாள். அரைமணியில் பலமின்றி நடுங்கும் கைகளோடு காபியைக் குடித்த பிறகே கொஞ்சம் உயிர் துளிர்த்ததுபோல் இருக்கும். போதாக்குறைக்கு எதைத் தின்றாலும் நெஞ்சைக்கரித்துக்கொண்டு வரும் ஏப்பத்தில் நெருப்பில் மிளகாயை வாட்டி தேய்த்ததுபோல் தொண்டையெல்லாம் எரியும்.
மூன்று மாதத்தில் ஸ்கேன் எடுத்துப் பார்த்ததில்குழந்தை நன்றாக வளர்ந்திருப்பதாக டாக்டரம்மா சொன்னார். காதலுடன் கணவனின் தோளைக் கட்டிக்கொண்டவளது சந்தோசம் நிலைக்கவில்லை. அடுத்ததாக எடுத்த நீரிழிவு சோதனையில் இவளுக்கு கர்ப்பகால நீரிழிவு நோய் இருப்பது தெரிந்தது.‘சரியான சீக்காளியா இருக்கேன் நான்’ என விரக்தியாக சிரித்துக்கொண்டாள். ‘என்னால பிள்ளைக்கு எதுவும் ஆயிடக் கூடாது’ என்றுமறுபடி அழத் தொடங்கினாள். சர்க்கரையைக் கட்டுப்படுத்த தினமும் இன்சுலின் போடும்படி பணிக்கப்பட்டாள். காலை உணவுக்கு முன்பு தொடையில் ஊசி போட்டுக்கொள்ளவேண்டும். ஒரே ஊசியை ஒருநாளைக்கு மேல் போட்டால் தொடையைக் கிழித்துக்கொண்டு போவதுபோல் வலிக்கும்,அதற்காக எட்டுரூபாய் ஊசியை ஒரே நாளில் தூக்கிப் போட முடியுமா? ஒரு ஊசியில் மூன்று நாட்கள் போட்ட பிறகே அதைத் தூக்கிப்போடுவாள். கொஞ்ச நாட்களில் தொடையெல்லாம் பழைய கந்தல் துணியாய் பொத்தல் பொத்தலாக ஓட்டைவிழுந்துபோனது.
ஆறாவது மாத ஸ்கேனில் கட்டி சிறியதாக தெரிந்தது. ஏற்கனவே ஒரு மாதமாக குழந்தை மிதிப்பது தெரிய ஆரம்பித்திருந்தது. இந்த புள்ள எல்லாத்தையும் சீக்கிரம் பண்ணுதுங்க என்று கணவனிடம் சொல்லிக்கொண்டாள். கொஞ்ச நாளாகவே அவள் சரியாக படுப்பதில்லை. ஒரு பக்கமாக படுத்தால் வயிறு தரையில் படும் என்று ஒரு பக்கமாகதன் தோளை ஊன்றி வயிறு தரையில் பட்டுவிடாதபடியே படுப்பாள். நல்லாதான்படேன்மா என்றால்,இல்லைங்கவயிறு கீழ பட்டா பிள்ளை வந்து மிதிக்குதுங்க, அதுக்கு வலிக்கும்போல என்று சொல்லுவாள். ‘ஏன்மா பாப்பாவைச் சுத்தி தண்ணி இருக்கும்மா, அதெல்லாம் வலிக்காது’ என்று அம்மா சொல்லும் சமாதானங்கள் இவளுக்கு போதவில்லை. பிள்ளைகளுக்கு வலிக்கிறதோ இல்லையோ, அம்மாக்களுக்கு வலிக்கத்தானே செய்யும். குழந்தைகளின் மூளைக்கு வலியைக் கடத்தாத நரம்புகள் கூட அம்மாவின் மூளைக்கு வலியைக் கடத்தி விடுகின்றன. குழந்தைக்கு வலிக்கிறதோ இல்லையோ அம்மா துடித்துப் போகிறாள்.குழந்தையின்கண்கள் கலங்கும் முன்னால் அம்மாவுக்குக் கண்ணீர் வந்துவிடுகிறது. இதெல்லாம் இவ்வுலக நியதி, அதுவே இன்று இவளையும் ஆட்டுவிக்கிறது. இருந்த நோய்களோடு இடுப்பு வலியும் சேர்ந்துகொண்டது.
ஏழாவதுமாதத்திலெல்லாம் நடப்பதே சிரமமாகிப் போனது. வளைகாப்புக்கு முன்னால் பத்துநாள் மட்டும் கணவனோடு வந்து இருந்துகொண்டாள். அவளுக்கு அந்த நாட்களே மொத்த வாழ்க்கையும் வாழ்ந்ததாய் தோன்றியது. வளைகாப்பு முடிந்த அன்றுமாலை அம்மா வீட்டுக்குக்கிளம்பும்போது வீட்டை திரும்பத்திரும்பப் பார்த்துக்கொண்டாள். இன்னும் எட்டு மாதங்களுக்கு இந்தப் பக்கமே வர முடியாது. அதை நினைத்து கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அவனுடன் வாழ்ந்த பத்து நாட்களைநினைத்துக்கொண்டாள். ஆட்டோ போன பாதை இவள் கண்ணீரால் நிரம்பி ஆட்டோ தடுமாறிக்கொண்டே போனது.


இது வரைக்கும் எந்த ப்ராப்ளமும் இல்ல, தேர்ட்டி போர் வீக்ஸ் தாண்டிட்டா எந்த பிரச்சினையும் இல்ல. என்று டாக்டர் சொல்லிவிட கூடுதல் கவனம் இவள் மீது செலுத்த வேண்டியதாயிற்று. பயத்திலேயே இன்னும் இரண்டு வாரத்தை கடத்த அதில் இன்சுலின் அளவையும் கூட்டி ஊசியின் வலியை அதிகரித்திருந்தார். மூச்சு விடுவதே சிரமமாகிப்போக எந்நேரமும் சுளுக்குப் பிடித்துக்கொண்டதுபோல் வலித்துக்கொண்டே இருந்த இடுப்பில் கைவைத்து நீவினால் கூட பிள்ளைக்கு வலிக்குமோ என்று யோசித்து வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டாள்.
‘புண்ணியாஜனம் பண்ணற வரைக்கும் புது டிரஸ் போடக்கூடாதும்மா.. வேற குழந்தைக்கு போட்டதுதான் போடணும், அதுதான் சாஸ்திரம் என்று அம்மா சொல்லதோழியிடம் சொல்லி அவள் குழந்தையின் உடைகளை வாங்கி வந்தாள். அவள் போனதும் அந்தப் பிஞ்சு உடைகளை வயிற்றில் வைத்து.பாப்பா.. இங்க பாரு உனக்கு டிரஸ், இது பிடிச்சுருக்கா? இல்ல இதுவா என்று குழந்தையிடம் பேசி வயிற்றில் உதைவாங்கி சந்தோஷமாக சிரித்தாள். பெண்களுக்குத்தான் எப்படி உலகம் வயிற்றுக்குள் சுருங்கிப்போய் விடுகிறது? அவளதுபேச்சும் பாடல்களும் குழந்தைக்கு பிடித்ததாகவே மாறிவிடுகிறது. உணவு, உடை(ஆம் உடைதான்), நடை என்று எல்லாம் மாறி மூச்சு விடும்போது கூட குழந்தைக்கு வலிக்காமல் மெதுவாக விடப் பழகியிருந்தாள். ஒருவழியாக முப்பத்தாறு வாரங்கள் கடந்திருக்க, டாக்டர் கூப்பிட்டு, நீ சுகருக்கு இன்சுலின் போடுறதால லாஸ்ட் டூ வீக்ஸ்ல பேபிக்கு சுகர் லோ ஆயிடும். சோ ஒரு டூ வீக்ஸ் முன்னாலேயே டெலிவரி பிளான் பண்ணிக்கலாம். பேபி பொசிஷன்ல இருக்கான்னு பாப்போம், இல்லன்னா சிசேரியன் பண்ணிக்கலாம். என்றார். இவளுக்கு குழந்தையை சீக்கிரம் பார்க்கப் போகிறான் என்ற சந்தோசம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் சிசேரியன் என்றால் செலவு அதிகம் ஆகுமே. ஏற்கனவே பெரும் செலவு செய்து கல்யாணம் செய்துவைத்திருந்த அப்பாவுக்கு மேலும் செலவு கூடாமல் இருக்கவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டாள். இப்போதெல்லாம் குழந்தை உதைக்காமல் அரைமணிநேரம் கூட இருப்பதில்லை. அப்போதெல்லாம் சொல்லிக்கொள்வாள், இந்த பிள்ளை போடுற ஆட்டத்துக்கு அதுவே வெளிய வரலாம் என்று. என்னதான்ஆட்டம் போட்டாலும் குழந்தையின் தலை சரியாக கீழ்நோக்கி வரவில்லை. சிசேரியன்தான் என்று முடிவுசெய்து இரண்டு, மூன்று தேதிகளை ஒதுக்கி நல்ல நாளாக பார்த்து டெலிவரிக்கு நேரம் குறிக்க சொன்னார்கள். ஒரு வகையில் அவர்கள் அனைவருக்கும் நிம்மதி, ஏற்கனவே எதிர்பார்த்த சிசேரியன் என்பதால் கவலை இல்லை, இதேஎதிர்பாராமல் திடீரென சிசேரியனாக இருந்தால் ரிஸ்காகியிருக்கும் என்று பேசிக்கொண்டனர்.
ஒரு நல்ல நாள் பார்த்து ஹாஸ்பிடலில் அட்மிட் செய்துவிட்டார்கள். ஆபரேஷனுக்கு முந்தைய நாள் முழுவதும் ஏதும் சாப்பிடக்கூடாது என்று சொல்லியிருந்தனர்.ஒருநாள் முழுவதும் சாப்பிடாத களைப்புடன் இருந்தாலும் எதையும் வெளிக்காட்டாமல் உற்சாகமாகவே இருந்தாள். ‘சிசேரியன் பண்ணும்போது முதுகுதண்டுல ஊசி போடுவாங்க அதுனால எனக்கு ரொம்பநேரம் உக்கார முடியாது.’ என்ற பக்கத்துக்கு வீட்டு அக்காவின் சிரமங்களோ, ‘கூடுமானவரை நார்மல் டெலிவரியே ட்ரை பண்ணு காயத்ரி, சிசேரியன் பண்ணினா பால் சரியா ஊறாது’ என்ற எதிர் வீட்டு அக்காவின் அறிவுரையோ மனதில் உறுத்திக்கொண்டிருந்தாலும் அதையெல்லாம்மறக்கடிக்குமளவுகுழந்தையின் நினைவு இருந்தது. ஏங்க, பையனா பொண்ணா? என்னங்க வேணும் என்று கணவனிடம் இன்னொரு முறை கேட்டாள். எதுவாயிருந்த என்னம்மா? எனக்கு குழந்தைதான் வேணும் என்று எப்போதும்போல் சொன்னான். நீங்க ஆசைப்பட்டாலும் இனிமே மாத்தவா முடியும் என்று சொல்லி சிரித்துக்கொண்டாள். ஆபரேஷனுக்காக பச்சை உடை அணிவிக்கப்பட்டது.. ஏங்க வாங்க செல்பி எடுத்துக்கலாம். என்று சந்தோசமாக அந்த உடையுடன் போட்டோ எடுத்துக்கொண்டாள். பிரஷர் பார்க்க, ஊசிபோட என வந்துகொண்டே இருந்த நர்சுகளுக்கு அவன் இடையூறாக இருக்க, அண்ணா கொஞ்சம் வெளிய இருங்கண்ணா, என்ன உங்க ஒய்ப அனுப்ப மனசே இல்லையா என்று கேட்க ஆமாம் என்று சொல்லி அந்த நர்சுகளிடம் கிண்டலைப் பெற்றுக்கொண்டான். வீல் சேர் வேண்டாமென்று சொல்லி நடந்தே ஆபரேஷன் தியேட்டருக்கு போனவளை ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் கண்ணீரோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.
ஆபரேஷன் தியேட்டருக்குள் நுழைந்து கடைசியாக ஒருதடவை திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டாள். யாருக்குத் தெரியும் திரும்ப வருவோமா இல்லையா என்று. ஒருவேளை வராவிட்டால் பார்க்கும் கடைசி முகங்களாக இவையே இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள். எத்தனை பிரசவங்களை இந்த ஆபரேஷன் தியேட்டர் கண்டிருக்கும். இவளைப்போல ஏற்கனவே முடிவு செய்தது, கடைசிநேரத்தில் கர்ப்பப்பை வாய் திறக்காதது, குழந்தையின் தலை திரும்பாதது, இரட்டைக் குழந்தைகளால் சிசேரியனாக்கப்பட்டது, குழந்தை எடை கூடியதால் சிசேரியன் செய்யப்பட்டது, தாயின் வயதால் சிசேரியனாக்கப்பட்டது என எத்தனைபேரைக் கண்டிருக்கும்? ஆனால் ஒவ்வொருமுறையும் இந்த ஆபரேஷன் தியேட்டர் புதியதாகப் பொலிவுருகிறது. இரண்டு உயிரைக் காப்பாற்றச் சித்தமெடுக்கிறது. அந்த உயிர் துடிப்பை முதலில் உணர்கிறது. ஆபரேஷன் தியேட்டர்களுக்கு உயிர் இருந்தால் ஆயிரம் கதைகளை சொல்லும், ஆயிரம் ஆறுதல் சொல்லும்.
ஆபரேஷன் தியேட்டருக்குள் தாங்கிப்பிடிக்க இரண்டு நர்சுகளோடு சென்று படுக்கையில் படுத்தவளுக்கு கொடுத்த அனஸ்தீசியா இப்போதுதான் வேலை செய்ய ஆரம்பித்திருந்தது, லேசாக கண்கள் சொக்கும் நிலையில் இருந்தவளிடம் ஒரு டாக்டர் மெதுவாக வந்து, மேடம், நான் இப்ப உடம்பு மரத்துப்போறதுக்காக முதுகுல ஒரு ஊசி போடப்போறேன். பயப்படாதீங்க. என்றார். பக்கத்துக்கு வீட்டு அக்கா சொன்னதெல்லாம் மனதுக்குள் காற்றில் படபடக்கும் காகிதமாய் லேசான நடுக்கத்தைக் கொடுத்தாலும் தன் தைரியத்தைக் காட்டிக்கொள்ள, நான் பயப்படல சார், நீங்க ஊசி போடுங்க என்றாள். மனது சொன்னதை வாய் கேட்கவில்லை போலும். இவள் சொன்னதைக் கேட்டு டாக்டர்கள் லேசாக சிரித்துக்கொண்டனர். அவளுக்குப் போட்டிருந்த உடைகள் களையப்பட்டது. வயிற்றுக்குக் கீழே எதோ சிலீரென்ற உணர்வு தெரிந்தது. இப்போதுதான் வயிற்றில் டெட்டால் தடவுகிறார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே இவள் வயிற்றின் மேலே கைவைத்து யாரோ தள்ள இவளுக்கு கழுத்தில் விண்ணென்ற வலி கிளம்பியது. ‘இதென்ன சிசேரியன் என்று சொல்லி வயிற்றைக் கிழிக்காமலே குழந்தையை எடுக்கிறார்கள்’ என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கையில் கழுத்து வழி இன்னும் அதிகரிக்க, பிடித்துக்கொண்ட கழுத்தை விடுவிக்க சொடுக்கு எடுப்பதுபோல் கழுத்தை இப்படியும் அப்படியும் ஆட்டினாள், வியேஏன்..... என்று குழந்தை அழும் சத்தம். எங்கோ கிணற்றுக்குள் கேட்பதுபோல் கேட்டது. ‘என்ன அதற்குள் குழந்தை பிறந்துவிட்டதா?’ என்று ஆச்சர்யப்பட்டு முடிப்பதற்குள். கலங்கிய தண்ணீர்போல தெரிந்த காட்சிகளுக்குள் தலைநீட்டி, மேலேறிய நெற்றியும் அளவான மீசையுமாய் ஒருவர் எட்டிப்பார்த்து, என்ன மேடம் என்ன குழந்தை வேணும்னு ஆசப் பட்டீங்க என்று கேட்டார். நிஜமாகவே குழந்தை பிறந்துவிட்டதா இல்லையா என்று குழம்பியபடியே, ஏதுவ இருந்தாலும் சரிதான் சார் என்றாள். சிரித்தபடி, சும்மா சொல்லுங்க மேடம் என்ன குழந்தை வேணும்னு ஆசப்பட்டீங்க? என்று கேட்டார். இவள் அவசரமாய், எதுவா இருந்தாலும் சரிதான் சார். குழந்தையக் காட்டுங்க என்று உளறினாள். வாய்விட்டு சிரித்தபடி உங்களுக்கு பையன் பிறந்திருக்கு மேடம், குழந்தைய உங்க பேமிலிகிட்ட குடுத்துருக்கோம். நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க. என்று சொல்லிவிட்டு மேகம் கலைந்ததுபோல விலகிப் போனார். இவள் கால்மாட்டில் வெகு தூரத்தில் டாக்டர்கள் எதோ செய்துகொண்டிருந்தது தெரிந்தது. இத கட் பண்ணுங்க. ஏம்மா, இந்த டிரஸ் கிளீன் பண்ணி எடுத்துட்டுப் போம்மா என உத்தரவிட்டுக் கொண்டிருந்தார். சமீபத்தில் நடந்த நீட் தேர்வைப் பற்றி வெகுதூரத்தில் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தது இவள் காதில் லேசாகக் கேட்டது. எல்லாம் முடிஞ்சது, கங்கிராஜுலேஷன் காயத்ரி என்று அழகான புன்னகையோடு டாக்டரம்மா சொன்னது இவள் காதில் விழுந்தது.
காயத்ரி மேகத்தில் மிதந்துகொண்டிருந்தாள். அவள் தலைக்கு மேலும், கீழும், அவளைச் சுற்றிலும் மேகங்கள் அவளைத் தூக்கிக்கொண்டிருந்தன. வயிற்றில் பாரம் குறைந்திருந்தது. என்ன கழுத்துதான் லேசாக வலித்தது. கனவாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென்று நினைத்துக்கொண்டாள். உடல்தான் எத்தனை லேசாகிவிட்டிருந்தது? பறக்கும்போது தூரத்தில் அவள் கணவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். ஆஹா.. இங்கும் இருக்கிறானா? எப்படி இல்லாமல் போவான் இவள் கனவுகள் அவனில்லாமல் என்று முழுமையடைந்திருக்கின்றன.இவளைப் பார்த்ததும் அருகில் வந்து நெற்றியைத் தொட்டு தடவிவிட்டு என்னவோ சொல்லிவிட்டுப் போனான். என்ன சொல்கிறான் ஒன்றும் புரியவில்லை. பக்கத்தில் யாரையோ பார்த்து பேசுகிறான். அப்போதுதான் கவனித்தாள் இரண்டு நர்சுகள் இவள் அருகில் நின்றிருந்தனர்.இவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று நினைக்கும்போதே இவள் பறக்க கணவனும் பின்னாலேயே பறந்துவந்தான்.அவன்திடீரென ஒரு மேகத்தின் மீது ஏறி நின்று இவளை தூக்கி அவன் அருகில் படுக்கவைத்துக்கொண்டான். அவன் தடுமாறி விழப்போக இவள்அவன் கீழே விழாமல் இருக்க கையை நீட்டி அவன் பேண்டை இறுக்கப் பிடித்துக்கொண்டாள்.அக்கா கைய எடுங்கக்கா என்று கிணற்றிலிருந்து பேசுவதுபோல் அருகிலிருந்த நர்சுகளில் ஒருத்தி சொன்னாள். கணவன் அன்போடு இவளைப் பார்த்து சிரித்தான். கையை எடுக்க பிரயத்தனம் செய்தாள். ஆனால் அவளால் கையை எடுக்க முடியவில்லை. எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் கையை அசைக்கக்கூட முடியவில்லை.ஒருவழியாக இரண்டு நர்சுகளும் முயற்சி செய்து கையை விடுவித்தனர். அப்போதுதான்கவனித்தாள், அவள் படுத்திருந்த மேகம் கட்டிலாக மாறியிருந்தது. அவள்ICUவில் படுத்திருந்தாள்.அவள் கணவன் அறையை விட்டு வெளியேறிக்கொண்டிருந்தான்.பாத்தியா அந்தண்ணன் எவ்வளவு அழகா குழந்தைய தூக்கி வைக்குற மாதிரி அவரு ஒய்ப தூக்கி வைச்சாரு என்று ஒரு நர்ஸ் சொன்னாள்.காயத்ரிக்கு‘எனக்கு குழந்தைதான் வேணும்’ என்று அவள் கணவன் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. அவளுக்குசந்தோசம் பொங்கியது,சாதாரணமாகஇருந்திருந்தால் அழுதிருப்பாள். இன்றுகண்கள் கூட மரத்துப்போனதுபோல் இருந்தது.அதற்குள் இன்னொருத்தி, அந்தக்கா மட்டும் என்னவாம். இந்த மயக்கத்துலயும் அவங்க வீட்டுக்காரர கீழ விழாம பிடிச்சுக்கிட்டாங்க என்று சொன்னாள்.
இதெல்லாம்கனவில்லை நிஜம்தான் என்பதை வலி உணர்த்தியது. அடிவயிற்றில்நெருப்பையள்ளிக் கொட்டியதுபோல் வலித்தது. சரியாக தையல் போடாமல் ரத்தம் ஒழுகிக்கொண்டே இருக்கிறதோஎன்று தோன்றியது.கையை இப்போது தூக்க முடிந்தது ஆனால் வலித்த இடத்தை தொட்டுப் பார்க்க கையை கொண்டுபோனதும்உடனே நர்ஸ் ஓடிவந்து ‘அக்கா தையல்ல கை வெச்சுடாதீங்கக்கா.’ என்று பிடித்துக்கொண்டாள். குழந்தையைக் கொண்டுவந்து அவளிடம் கொடுத்திருந்தார்கள் அழகாக இருப்பதாகத்தான் தோன்றியது. ‘யாரை மாதிரி இருக்கிறான்’ என்றுநிறைய யோசித்தும் ஒன்றும் பிடிபடவில்லை. தூங்கியபடிதலை சாய்ந்து மாரைக் கடித்துக்கொண்டிருந்தான். அடிவயிற்றுவலியைத் தாண்டி சந்தோஷத்தில் கண்ணீர் வந்தது.
என்னக்கா இப்படி கடிச்சு வெச்சுருக்கான் காயமானமாரைப்பார்த்தபடி நர்ஸ் கேட்டாள். இப்போது ICUவை விட்டு வெளியே வந்து இரண்டுநாள் ஆயிருந்தது. குழந்தை அம்மாவும் அப்பாவும் கலந்தபடி இருப்பதாக சொல்லிக்கொண்டார்கள். இவளுக்கு வலி குறைந்திருந்தது. முதன்முதலில் பால் குடிப்பதில் குழந்தை மாரைக்கடித்திருந்தது. அக்கா, பால் குடுக்கும்போது அவன் தொடையில கொஞ்சம் கிள்ளுங்க அழுவான். அழவாயத் திறக்கும்போது காம்பு நல்லா வாய்க்குள்ள போயிடுச்சுன்னா கடிக்க மாட்டான் என்று நர்ஸ் யோசனை சொன்னாள். இவளோ குழந்தைக்கு ரத்தப்பரிசோதனைக்கு ஊசி குத்தியபோதே குழந்தை அழுவதற்கு முன்னாலேயே அழுதவளாயிற்றே. இவளா குழந்தையைக் கிள்ளுவாள்? தாய்களுக்கு பிள்ளைகளுக்கு வலியைக் கொடுக்க மனம் வருமா? நன்றாகப் பால் குடிக்கப் பழகும்வரைஇவள்தான் வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டாள்.
ஆயிற்று இரண்டு மாதங்கள், இரவு பகல் தூங்காமல் குழந்தையை கவனித்ததில் ஆளே கறுத்துப்போய் பாதியாக இளைத்திருந்தாள் காயத்ரி.குழந்தை இவளைப் பார்த்து சிரிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். அதில்இப்போதெல்லாம் கர்ப்பகாலத்தில்கண்ட துன்பங்களெல்லாம் மறந்துபோனது.‘துன்பங்களா அவை இன்பங்கள்’ என்றே சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாள்.இவன் சிரிப்புக்காக ஆயிரம் துன்பங்களையும் தாங்க தயாராக இருந்தாள். ஆயிரமென்ன, எத்தனைகோடி துன்பங்களையும் தாங்குவாள் அவள்.உலக இயக்கத்தின் அச்சாணியான தாய்மையின் ஒரு பாகமல்லவா அவள்?
இன்று பசியில் அழுத குழந்தை இவள் வந்து தூக்கும்போது, முதன்முறையாகம்ம்மா... என்று அழுதது. அம்மா உணர்ச்சிவசப்பட்டுஆஹா.. இதற்காகத்தானேடா.. இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டா... என்றுசொல்ல வாய்விட்டு அழுதேவிட்டாள். பின்பு பால் கொடுத்தபடி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு விசும்பியபடி சொன்னாள்.
எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா
(நன்றி : 24/09/2017 தினமணி கதிர்)

Tuesday, September 5, 2017

பாரத் மாதா கீ ஜே - சிறுகதை - ஹரி ராஜா


தைரியமாகத்தானே இருக்கிறாய் பிலால்? அடிக்கடி இந்தக் கேள்வியை கேட்டுக் கொண்டிருந்தான் ஷபீர். உண்மையில் பயந்து போயிருந்தது ஷபீர்தான். அவனது பயத்தை மறைத்துக் கொள்ளவே அவ்வாறு கேட்கிறான் என்பதை பிலால் அறிந்திருந்தான்.
அவர்களிடம் நாம் மாட்டிக் கொண்டால் நம்மைக் காக்க போலீஸ் வராது பிலால். எனவே எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். நம்மிடம் உள்ளதை அவர்கள் கண்டுபிடித்துவிடக் கூடாது என்றான் ஷபீர்.
பேருந்து நிலையத்திலிருந்து சிவன் கோவில் வரைக்கும் அந்தத் தெருவை முழுமையாக போலீஸ் ஆக்கிரமித்திருந்தது. ஏறத்தாழ ஐநூறு போலீஸ்காரர்கள் ஆங்காங்கே இருந்தார்கள்.
 நீ பயப்படுவது போல எதுவும் நடக்காது ஷபீர். தைரியமாய் இரு என்றான் பிலால்.
நான் அஞ்சவில்லை. ஆனால் இதைக் கட்டைப் பையில் கொண்டு செல்வது சரியாக இருக்காது என்று எவ்வளவோ சொல்லியும் நீ கேட்க மறுக்கிறாய்
பையை நான் பத்திரமாக வைத்துக் கொள்கிறேன். நீ உன் பயத்தை வெளிக்காட்டாமல் இரு என்று ஷபீரைத் தேற்ற முயன்ற பிலாலுக்கும் உள்ளுக்குள் கொஞ்சம் பீதியாகத்தான் இருந்தது.
அவர்கள் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து நடக்க ஆரம்பித்திருந்தார்கள். வழியில் அனைத்து கடைகளும் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. சாலையே வெறிச்சோடியிருந்தது, காக்கி அணிந்த காவலர்கள் தவிர.
பிலால்  குட்டையாக இருந்தான், கொஞ்சம் தொப்பை போட்டிருந்தது. முப்பது வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த அவன் தலை முடி ஆங்காங்கே நரைத்திருந்தது. அவனது சகோதரனான ஷபீர் அவனை விட ஐந்து வயது இளையவன். ஒல்லியாக தீக்குச்சி போல இருந்தான். அவர்கள் இருவரும் ரோஸ் நிறத்தில் ஆங்காங்கே முளைத்திருந்த தாடியுடன் இருந்தார்கள்.
இதுவரைக்கும் இவ்வளவு போலீஸை ஊருக்குள் நான் பார்த்ததே இல்லை என்றான் ஷபீர். பிலாலுக்குக்கூட இந்தச் சாலையில் ஊர்வலம் சென்று பார்த்ததாக நினைவில்லை. பள்ளிவாசல் என்றால் விநாயகருக்கு மிகவும் பிடிக்கும் போல என்று நினைத்துக் கொண்டான் பிலால்.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் விநாயகர் ஊர்வலத்தால் ஏற்பட்ட கலவரத்தின் காரணமாக இந்தப் பாதையில் ஊர்வலம் செல்ல தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த ஊரின் பிரதான பள்ளிவாசல் அங்கு இருந்தது.
கலவரத்துக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டது கூட்டத்துக்குள்ளிருந்து பள்ளிவாசலுக்குள் விழுந்த கல்லா இல்லை விநாயகரைக் குறி வைத்து எறியப்பட்ட செருப்பா  என்று ஊரே கூடி விவாதித்தது. அவர்கள் கல் என்றார்கள். இவர்கள் செருப்பு என்றார்கள். ஆக மொத்தம் சாலையிலிருந்த பல கடைகளுக்கு சேதாரம் அதிகம்.
சில பத்தாண்டுகள் கழித்து இன்று நிலைமை வேறாக இருக்கிறது. ஜமாத்தினர் எந்த அடிப்படையில் அனுமதி வழங்கப்படுகிறது என்று கேட்டால்  அது பொதுப் பாதை என்பதால் அனுமதி வழங்கப்படுகிறது என்று காவல்துறை தரப்பிலிருந்து பதில் வருகிறது.
கும்பல் இப்போது மசூதியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட நூறடி பின்னே இவர்கள் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். ஒரு பதற்றம் அங்கிருந்த காவல்துறையினரை தொற்றிக் கொண்டிருப்பதாக இருவரும் உணர்ந்தனர்.
பிலால்! அவர்களை நாம் முன் சென்று கடக்க வேண்டியிருக்கும். பையை பத்திரமாக வைத்துக் கொள் என்றான் ஷபீர்.
பையில் இருப்பது என்னவென்று தெரிந்தால் அவர்கள் விநாயகரை மறந்து விடுவார்கள் இல்லையா?
ஆமாம். அதோடு நம்மையும் அவர்கள் தாக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. நாம் சிவன் கோவிலை அடையும் வரை கவனமாக இருக்க வேண்டும்.
கடைசியாகச் சென்று கொண்டிருந்த சிறுவர் கூட்டம் ஒன்று இவர்களுக்கு எதிரே வந்து கொண்டிருந்தது. எல்லோரும் தலையில் காவி நிறமுடைய துணியைக் கட்டியிருந்தார்கள். அவர்களில் சற்று வயது அதிகமுடைய சிறுவன் இவர்கள் இருவரையும் பார்த்துக் கொண்டே மற்றவர்களிடம் ஏதோ சொல்ல, அவர்களது நடையில் வேகத்தை அதிகரித்துக் கொண்டு இருவரையும் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
ஷபீருக்கு இதயம் படபடத்தது. கால்களில் சுருக் சுருக் கென்று ஏதோவொன்று பாய்ந்து அவனது நடையை பாதித்தது. பிலாலின் கைகளை அவன் இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டான்.
பாரத் மாதா கீ ஜே
பாரத் மாத்தா க்கீ ஜேய்
பரத் மத்தா கீ ஜேய்
என்று பலவாறாக கோஷங்கள் எழ, இவர்களை சுற்றி வளைத்தது அந்த சிறுவர் கூட்டம்.
அப்போது தான் பிலாலுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது. பிலால் பாரத் மாதா கீ ஜே என்று அடித் தொண்டையிலிருந்து கத்தினான். பதிலுக்கு பாரத் மாதா கீ ஜே என்று ஆர்ப்பரித்தது அந்தக் கூட்டம். அவர்கள் அகன்ற போது டேய் இவனுங்க இந்துதான் போலடா என்று மழலை அகன்று கொண்டிருந்த ஒரு குரல் சொன்னதை பிலால் கவனித்தான்.
நல்ல வேளையாக தப்பித்தோம் என்றான் ஷபீர்.
சிவன் கோவிலைத் தாண்டும் வரைக்கும் எதையும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது பிலால் தன் பதற்றத்தை வெளிக்காட்டாமல் கூறினான்.
அவர்கள் கிடைக்கின்ற இடைவெளிகளை எல்லாம் பயன்படுத்திக் கொண்டு முடிந்த வரைக்கும் வேகமாக நடந்தார்கள். யாரேனும் சந்தேகப்பட்டுவிடக்கூடாது என்று அவ்வப்போது பாரத் மாதா கீ ஜே என்று கத்தினர். அவர்கள் சிவன் கோவிலை அடைந்தபோதுதான் ஊர்வலம் மசூதியைத் தாண்டி சில அடிகள் வந்திருந்ததைப் பார்த்தான் பிலால்.
கோவிலுக்கு அருகிலிருந்த தெருவுக்குள் திரும்பி இடதுப் பக்கம் இரண்டாவது சந்தை அடைந்து வலப்பக்க வரிசையில் மூன்றாவதாக இருந்த அவர்களுடைய வீட்டுக்குள் நுழைந்தனர்.
பிலால் கை, கால்களைக் கழுவிகொண்டு வந்து பார்த்தபோது அக்கா வீட்டில் இருந்து கொடுத்து விடப்பட்டிருந்த கட்டைப் பையிலிருந்த இரண்டடுக்கு டிபன் கேரியரைத் திறந்து மட்டன் பிரியாணியை ஒரு வெட்டு வெட்டிக் கொண்டிருந்தான் ஷபீர்.
நல்ல வேளை. எங்கே அவர்களில் யாரேனும் வாசனை பிடித்து விடுவார்களோ என்று பயந்தேன் என்றவாறே டிபன் கேரியரை நெருங்கினான் பிலால்.